Μετά από χρόνια ενασχόλησης με το NLP, ένα πράγμα γίνεται ξεκάθαρο: δύο άνθρωποι μπορούν να παρακολουθήσουν την ίδια εκπαίδευση και να δημιουργήσουν εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα.
Κάπου εκεί αρχίζει να γίνεται φανερό αυτό που συχνά αποφεύγουμε να παραδεχτούμε: η παρακολούθηση εκπαιδεύσεων χωρίς πρακτική δεν λειτουργεί. Όσο ενδιαφέρουσα κι αν είναι, καταλήγει συχνά να είναι απλώς μια μορφή ακριβής ψυχαγωγίας. Γι’ αυτό και όλες οι σοβαρές εκπαιδεύσεις NLP ενθαρρύνουν τη δημιουργία ομάδων πρακτικής.
Στον χώρο του NLP αυτό δεν είναι απλώς μια άποψη. Ο John Seymour περιγράφει πώς, μέσα από χρόνια παρατήρησης και μοντελοποίησης, εντόπισε επαναλαμβανόμενα μοτίβα στους ανθρώπους που αποκόμιζαν τα μεγαλύτερα οφέλη από την εκπαίδευση. Στον ίδιο ευρύτερο ερευνητικό διάλογο εντάσσονται και οι εργασίες των Paul Tosey και Jane Mathison (University of Surrey), καθώς και το πρώτο Διεθνές Ερευνητικό Συνέδριο για το NLP (University of Surrey, 5 Ιουλίου 2008).
Αυτή η συστηματική παρατήρηση και μοντελοποίηση ανθρώπων που αποκόμιζαν τα μεγαλύτερα οφέλη από το NLP αποκάλυψε κάτι εντυπωσιακό: έναν μεγάλο βαθμό επανάληψης στα μοτίβα μάθησης και πρακτικής τους.
Όχι τυχαία.
Όχι χαοτικά.
Αλλά με συγκεκριμένη λογική και ακολουθία.
Στην πράξη, αυτή η λογική συχνά παρερμηνεύεται.
Η εμπειρία αλλά και η έρευνα στη μάθηση δείχνουν ότι, όπως αναδεικνύεται στη βιβλιογραφία της μετασχηματιστικής μάθησης και της σκόπιμης εξάσκησης (Mezirow, Ericsson), «η εφαρμογή μιας δεξιότητας σε άλλους δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει ενσωματωθεί εσωτερικά».
Στην πράξη, όμως, πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι «κάνουν πρακτική» όταν εφαρμόζουν όσα έμαθαν σε πελάτες ή συνεργάτες. Και αυτό πράγματι είναι σημαντικό. Η εφαρμογή σε πραγματικά περιστατικά βοηθά να σταθεροποιηθούν δεξιότητες διαπροσωπικής επικοινωνίας, να αποκτηθεί αυτοπεποίθηση και να υπάρξει ανατροφοδότηση.
Όμως εδώ υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο που συχνά παραβλέπεται: τι συμβαίνει με τη δική σου ενδοεπικοινωνία;
Μπορείς να κάνεις εξαιρετικές παρεμβάσεις στους άλλους και, την ίδια στιγμή, να συνεχίζεις να λειτουργείς αυτόματα όταν πρόκειται για τον εαυτό σου. Να μην παρατηρείς τις σκέψεις σου, να μην πατάς παύση, να μην έχεις πρόσβαση στην εσωτερική σου κατάσταση και στις επιλογές σου. Εκεί ακριβώς εμφανίζεται ένα «γυάλινο ταβάνι», το οποίο φυσικά αντανακλάται και στις διαπροσωπικές σχέσεις με πελάτες και συνεργάτες.
Η επικοινωνία με τους άλλους συχνά βελτιώνεται πιο εύκολα. Η επικοινωνία όμως με τον ίδιο μας τον εαυτό —η ικανότητα να παρατηρούμε, να ρυθμίζουμε και να επιλέγουμε συνειδητά— καλλιεργείται μόνο μέσα από συστηματική εξάσκηση που στρέφεται προς τα μέσα.
Η ουσιαστική αλλαγή δεν συμβαίνει στα σεμινάρια, η εκπαίδευση μπορεί να ανοίξει την πόρτα. Η πρακτική —και ιδιαίτερα η εσωτερική— είναι αυτή που σου επιτρέπει να περάσεις μέσα.
Σύντομα θα μοιραστώ περισσότερα για το πώς ο NLP μπορεί να γίνει μέρος της καθημερινότητας μας!
