Οι περισσότεροι φτάνουν στο Camino de Santiago νομίζοντας ότι το σακίδιο είναι το μόνο βάρος. Κι έπειτα το μονοπάτι τους δείχνει αργά αργά τι άλλο κουβαλούν.
Προσδοκίες. Φόβο. Ένταση. Πένθος. Το παρελθόν. Την ανάγκη να ελέγχουν. Την ανάγκη να γίνονται κατανοητοί. Την ανάγκη να είσαι κάποιος.
Και κάπου ανάμεσα στο πρώτο βήμα και τον δρόμο της επιστροφής, κάτι από αυτά αρχίζει να πέφτει. Το ίδιο σακίδιο. Διαφορετικό βάρος.
Αυτό είναι το κομμάτι του Camino που δεν ξέρουμε πάντα πώς να εξηγήσουμε.
Ίσως μέχρι τώρα μας έλειπε η γλώσσα.
Μια μεγάλης κλίμακας μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of Happiness Studies το 2024 παρακολούθησε 444 προσκυνητές πριν, αμέσως μετά και τρεις μήνες μετά την ολοκλήρωση του Δρόμου του Αγίου Ιακώβου.
Αξιολόγησε πράγματα όπως:
-
το άγχος
-
την κατάθλιψη
-
την καθημερινή πίεση
-
την ευτυχία και την ικανοποίηση από τη ζωή
— και κάτι λιγότερο προφανές: τον βαθμό στον οποίο ένας άνθρωπος γνωρίζει τι έχει πραγματικά σημασία για τον ίδιο και ζει σύμφωνα με αυτό.
Οι προσκυνητές επέστρεψαν με λιγότερο άγχος, μειωμένο στρες και μεγαλύτερη ικανοποίηση. Και οι δείκτες αυτοί παρέμειναν σταθεροί ακόμα και τρεις μήνες αργότερα.
Αλλά το πιο αποκαλυπτικό εύρημα ήταν ότι σε σύγκριση με μια άλλη ομάδα ανθρώπων που έκανε εξίσου καλές, εξίσου ξεκούραστες διακοπές —βαθμολογημένες σχεδόν εννέα στα δέκα— μόνο οι προσκυνητές επέστρεψαν έχοντας βρει πυξίδα — με το αξιακό τους σύστημα πιο καθαρό, ξέροντας επιτέλους τι αξίζει να κουβαλούν.
Οι καλές διακοπές πρόσφεραν στους ανθρώπους ανάπαυση. Το Camino τους έδωσε κάτι άλλο: μια επαναβαθμονόμηση του τι κουβαλούσαν, και γιατί.
Τι κάνει το Camino μοναδικά κατάλληλο γι’ αυτό;
Η απάντηση μπορεί να βρίσκεται σε αυτό που οι ερευνητές ονομάζουν «πράσινη αυτοθεραπεία». Είναι η ιδέα ότι η παρατεταμένη εμβύθιση στη φύση, η σωματική κίνηση, η σιωπή και η απόσταση από την καθημερινότητα δημιουργούν συνθήκες που ο νους σπάνια συναντά.
Όχι πρόγραμμα. Όχι θεραπευτής. Απλώς ένα μονοπάτι, ένας ρυθμός και αρκετός χώρος για να ακούσεις τον εαυτό σου.
Εβδομάδα με εβδομάδα, βήμα με βήμα, η επαναλαμβανόμενη πράξη της βάδισης απομακρύνει τον θόρυβο. Ώσπου αυτό που απομένει είναι πιο κοντά στην ουσία.
Αυτό δεν είναι μυστικισμός. Είναι, όλο και περισσότερο, μετρήσιμο. Οι αξίες που πάντα ήταν εκεί —αλλά θαμμένες κάτω από την επείγουσα ανάγκη, την απόδοση και την προσδοκία— αρχίζουν να αναδύονται.
Και όταν συμβεί αυτό, το στρες δεν σου φαίνεται απλώς πιο διαχειρίσιμο. Στατιστικά, είναι πιο διαχειρίσιμο. Γιατί δεν κουβαλάς πια τον ορισμό που δίνουν οι άλλοι για τη ζωή σου.
Το σακίδιο μένει το ίδιο. Αυτό που αλλάζει είναι η σχέση σου με όλα τα υπόλοιπα που κουβαλούσες χωρίς να το γνωρίζεις.
Αυτό, όπως πλέον επιβεβαιώνει η έρευνα, είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το Camino.
